Το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Μητροπολίτη Ιουστίνου: ” Να γεννηθεί ὁ Χριστός μέσα στις καρδιές μας”

Μήνυμα για τα Χριστούγεννα στέλνει ο Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς, κ. Ιουστίνος:

“Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,

Νύχτα τῶν Χριστουγέννων ἡ σημερινή, καί, ὅπως κάθε χρόνο, ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ μέ ὕμνους καί ὠδές πνευματικές νά ἑορτάσουμε θεοπρεπῶς «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον», τήν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γνωρίζοντας ἡ Ἐκκλησία τήν ἀδυναμία τῆς ἀνθρώπινης φύσης μας νά κατανοήσει, καί πολύ περισσότερο νά βιώσει, τό Μυστήριο τοῦ Χριστοῦ καί τά σωτήρια γεγονότα τῆς ζωῆς Του, ὅρισε πρό τῶν μεγάλων Δεσποτικῶν ἑορτῶν χρονικές περιόδους νηστειῶν, τίς ὁποῖες ἐμπλούτισε μέ κατάλληλα γιά τήν προετοιμασία αὐτή Ἁγιογραφικά Ἀναγνώσματα καί λειτουργικούς ὕμνους, οὕτως ὥστε ὁ πιστός νά βοηθηθεῖ στήν κατανόηση καί στή βίωση τοῦ Μυστηρίου. Αὐτό ἔκανε καί γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Σαράντα οἱ ἡμέρες τῶν νηστειῶν, Ἀποστολικά καί Εὐαγγελικά ἀναγνώσματα, πού ἀφοροῦν στό Πρόσωπο τοῦ ἀναμενόμενου Λυτρωτοῦ, ὕμνοι πού ἐπεξηγοῦν τό Μυστήριο.

Ἕναν τέτοιο ὕμνο τοῦ Ὄρθρου τῶν Χριστουγέννων, πού μᾶς προτρέπει νά εἰσέλθουμε καί νά βιώσουμε τό Μυστήριο τῶν Χριστουγέννων, προτάξαμε τῆς ἐφετινῆς ἑόρτιας Ἐγκυκλίου μας. Ἄς τόν ἀναγνώσουμε στήν δημοτική καί μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἄς τόν ἑρμηνεύσουμε.

Λέει, λοιπόν, ὁ ἱερός ὑμνωδός: «Ἐλᾶτε νὰ ἰδοῦμε, πιστοί, ποῦ γεννήθηκε ὁ Χριστός· ἄς βαδίσουμε μαζὶ μὲ τοὺς Μάγους, τῆς Ἀνατολῆς τοὺς βασιλιάδες, στόν δρόμο ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ ὁ ἀστέρας. Ἄγγελοι ὑμνοῦν ἀκατάπαυστα ἐκεῖ. Ποιμένες, στοὺς ἀγροὺς, ψάλλουν ἐπάξια ᾠδή, λέγοντας δόξα ἐν ὑψίστοις, σ᾿ αὐτὸν ποὺ σήμερα στὸ σπήλαιο γεννήθηκε, ἀπ᾿ τὴν Παρθένο καὶ Θεοτόκο, στὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας».
Τρεῖς λέξεις ἀπό τόν ὕμνο, πού μόλις ἀναγνώσαμε, χρησιμοποίησε μέ ἔμφαση ὁ ἱερός ὑμνωδός, γιά νά βοηθήσει τούς πιστούς στή βίωση τοῦ Μυστηρίου. Τό «ἴδωμεν» τό «ποῦ» καί τό «ἀκολουθήσωμεν». Ἄς δοῦμε ἀναλυτικά τή σημασία πού κρύβουν.

Ἡ πρώτη λέξη: «Ἴδωμεν». Μᾶς προτρέπει ὁ ὑμνωδός νά γνωρίσουμε, νά μάθουμε, νά ψηλαφήσουμε τό γεγονός. Δέν ἐπιθυμεῖ παθητικά νά τό ἀποδεχτοῦμε. Ἀντιθέτως, θέλει νά τό ἐρευνήσουμε, νά ἐλέγξουμε τήν ἱστορικότητά του, νά διαπιστώσουμε τήν ἀλήθειά του. Ὁ ὑμνωδός αὐτό πού κάνει, εἶναι νά ἀκολουθεῖ τήν πάγια τακτική τῆς Ἐκκλησίας, νά προτρέπονται δηλαδή οἱ πιστοί στήν ἔρευνα καί μελέτη τῶν γεγονότων τῆς θείας Οἰκονομίας. Πόσο ἐσφαλμένα κάποιοι πιστοί, γιά νά δικαιολογήσουν τήν πνευματική τεμπελιά τους ὡς πρός τήν ἔρευνα καί μελέτη τῶν θείων ἀληθειῶν, ἀλλά καί κάποιοι ἄθεοι, γιά νά χλευάσουν τήν πίστη μας, ἐπικαλοῦνται τή ρήση «πίστευε καί μή ἐρεύνα», χαρακτηρίζοντάς την ὡς εὐαγγελική, ἐνῶ αὐτή δέν ὑπάρχει οὔτε στήν Ἁγία Γραφή οὔτε στήν πατερική γραμματεία! Ἡ Ἐκκλησία μας διαρκῶς μᾶς προτρέπει νά ἐρευνοῦμε τίς Γραφές. Καί τοῦτο τό κάνει γιατί δέν ἔχει τίποτα νά κρύψει. Δέν ἔχει τίποτα νά φοβηθεῖ. Γνωρίζει ὅτι κατέχει τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀκέραια καί ὅτι ἀκέραια τήν παραδίδει σέ ὅλους τούς πιστούς, χωρίς ἐξαιρέσεις. Φοβοῦνται τήν ἔρευνα καί τή γνώση αὐτοί πού κάτι κρύβουν. Ἡ Ἐκκλησία τίποτα δέν κρύβει, γι’αὐτό καί τίποτα καί κανέναν δέ φοβᾶται.

Ἡ δεύτερη λέξη: «ποῦ». Ἡ ἔρευνα γιά τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, καί γενικότερα γιά τά γεγονότα τῆς θείας Οἰκονομίας, δέν εἶναι ἀόριστη. Δύο ἐπιρρήματα, τό «ποῦ» καί τό «πῶς», καθορίζουν τόν τρόπο προσέγγισης τοῦ Μυστηρίου. Ποῦ ἔγινε τό Μυστήριο καί τό πῶς ἔγινε τό Μυστήριο. Τό «ποῦ» καί τό «πῶς» εἶναι οἱ συντεταγμένες πού ὁδηγοῦν τούς πιστούς μέ ἀσφάλεια στήν ἀλήθεια. Τό «ποῦ» τεκμηριώνει τήν ἱστορικότητα τοῦ γεγονότος, τό «πῶς» φανερώνει τόν τρόπο πού πραγματώθηκε τό γεγονός. Ἡ Ἐκκλησία μας, διά τῶν Εὐαγγελίων, μέ ἱστορική ἀκρίβεια ἐπιβεβαιώνει τό «ποῦ» τῶν γεγονότων. Ἐπί παραδείγματι, στό γεγονός τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρονται ἱστορικά πρόσωπα πού ὑπῆρξαν καί γεγονότα πού συνέβησαν κατά τίς ἡμέρες τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Εὐαγγελιστές μᾶς πληροφοροῦν ὅτι τό γεγονός τῆς Γεννήσεως πραγματοποιήθηκε κατά τίς ἡμέρες τῆς ἀπογραφῆς ὅλων τῶν Ρωμαίων ὑπηκόων, πού συντελέστηκε μετά ἀπό διαταγή τοῦ Καίσαρος Αὐγούστου, ὅταν βασιλιάς τῆς Ἰουδαίας ἦταν ὁ Ἡρώδης. Οἱ πληροφορίες αὐτές τῶν Εὐαγγελιστῶν εὔκολα διασταυρώνονται καί ἐπαληθεύονται ἀπό τούς ἱστορικούς.
Ὅσο ἀφορᾶ τό «πῶς» τῶν γεγονότων, αὐτό κυρίως ἀπαντᾶται ἀπό τή θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Τά γεγονότα τῆς ἐπί γῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ δέν ἑρμηνεύονται μόνον ἱστορικά, ἀλλά καί θεολογικά. Ὁ Χριστός δέν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλά Θεάνθρωπος. Ἡ ἱστορία ἀποδεικνύει τήν παρουσία Του στή γῆ, ἡ θεολογία ἐπεξηγεῖ τό πῶς καί τό γιατί ἔγινε ὁ Θεός ἄνθρωπος. Τό «ποῦ», λοιπόν, καί τό «πῶς» ὁρίζει τό Μυστήριο τῆς ἐναθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Καί ἡ τρίτη λέξη: «ἀκολουθήσωμεν». Γιά νά ζήσουμε μέ τόν Χριστό, δεν ἀρκεῖ μόνον νά θέλουμε νά Τόν γνωρίσουμε· δέν ἀρκοῦν νά ἀπαντηθοῦν μέ σαφήνεια καί πειστικότητα τό «ποῦ» καί τό «πῶς» στά τοῦ Χριστοῦ· ἀπαιτεῖται καί ὁ πόθος μας νά Τόν ἀκολουθήσουμε, νά Τόν συναντήσουμε. Χωρίς τήν κίνηση αὐτή τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Χριστό, ὁ Χριστός εἶναι μέν γνωστός, ὄχι ὅμως μεθεκτός· Τόν γνωρίζουμε, ἀλλά δέν τόν ζοῦμε.

Πρός αὐτή τή συνάντηση Θεοῦ – ἀνθρώπου πρῶτος κινήθηκε ὁ Χριστός. Κινήθηκε πρός τόν ἄνθρωπο κατά τέλειο τρόπο. «Ἔκλινεν οὐρανούς καί κατέβη» (Ψαλμ 17,10). Ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μέ τήν κίνηση Του πρός τόν ἄνθρωπο «ἐκένωσε τὸν ἑαυτόν του», διότι σμίκρυνε μόνος του προσωρινά τήν δόξα καί τό μεγαλεῖο τῆς θεότητός του καί ἔλαβε μορφή δούλου, γενόμενος ὅμοιος πρός τοὺς ἀνθρώπους. Καί κατά τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση φανερώθηκε σάν ἄνθρωπος, ἐνῶ πραγματικά δέν ἦταν μόνον ἄνθρωπος, ὅπως φαινόταν, ἀλλ’ ἦταν συγχρόνως καί Θεός. Καί ταπείνωσε τόν ἑαυτόν του, ὑπακούοντας στόν Πατέρα του μέχρι θανάτου, καί μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ, πού εἶναι ὁ πλέον ὀδυνηρός καί ἐπονείδιστος θάνατος» (πρβλ. Φιλιππ. 2, 7-8).

Σέ αὐτήν τή μεγίστη καί γεμάτη ἀγάπη κίνηση τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά ἀντιπροσφέρει τή δική του ἐλάχιστη κίνηση καί ἀγάπη, πού ὀνομάζεται «ἄσκηση». Τό νά ἀκολουθήσεις τόν Χριστό σημαίνει ξεβόλεμα ἀπό τό πρόγραμμά σου, ἐκκοπή τῶν παθῶν σου, ἔξοδος ἀπό τόν ἐγωισμό σου, ἄρνηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ σου, ἀγώνας γιά τή τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ἐγκάρδια προσφορά πρός Αὐτόν τῆς μικρῆς σου ἀγάπης καί τῆς ἐλάχιστης θυσίας σου. Νά, λοιπόν, ποιός εἶναι ὁ λόγος που ἡ Ἐκκλησία πρίν ἀπό τίς μεγάλες αὐτές ἑορτές ὁρίζει περιόδους πνευματικῶν ἀσκήσεων. Γιά νά μᾶς κινητοποιήσει πρός τόν Χριστό.

Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,

Μετά ἀπό ὅλα αὐτά πού εἴπαμε, μιά ἐναγώνια ἐρώτηση αἰσθάνομαι νά πλανᾶται στήν ἀτμόσφαιρα: «Καί ὅλα αὐτά πῶς θά γίνουν; Αὐτά ἀπαιτοῦν ἰσχυρές προσωπικότητες καί ἐμεῖς εἴμαστε ἀδύναμοι ἄνθρωποι»! Στήν ἀγωνία αὐτή ἀπαντῶ μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστί» (Λουκ. 18,27)· μέ ἁπλούστερα λόγια, ἐάν ὁ ἄνθρωπος θέλει ἀληθινά καί ἀγωνίζεται πραγματικά νά ζήσει τόν Χριστό, κινεῖται δηλαδή πρός Αὐτόν, τότε ὁ Θεός στέλνει τό Ἅγιο Πνεῦμα Του καί χαριτώνει τόν ἄνθρωπο καί τά ἀδύνατα γίνονται δυνατά. Εἶναι, λοιπόν, δυνατόν, 2025 χρόνια μετά τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, νά προσκυνοῦμε ἀληθινά καί ὄχι φανταστικά τόν νεογέννητο Χριστό στή Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, μαζί μέ τούς ποιμένες καί τούς μάγους. Εἶναι ἐφικτό νά ζοῦμε τόν Χριστό μέσα μας, ὡς τήν πιό βέβαιη πραγματικότητα τῆς ταραγμένης ζωῆς μας. Εἶναι δυνατόν, μέ τή χάρη τοῦ Χριστοῦ, νά σωθοῦμε καί νά βιώσουμε τό ὑπέροχο μήνυμα ὅτι «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ» (Λουκ. 2,11).

Παιδιά μου, σήμερα ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, πού οἱ οὐρανοί εἶναι ἀνοιχτοί, ἄς παρακαλέσουμε τόν Χριστό νά γίνει τό θαῦμα. Νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός μέσα στίς καρδιές μας. Καί πλήρεις οἱ ὑπάρξεις μας ἀπό τή χάρη Του, ἄς ψάλλουμε μαζί μέ τούς Ἀγγέλους «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,14).

Μέσα ἀπό τήν καρδιά μου εὔχομαι σέ ὅλους σας καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα, εἰρηνικά καί δημιουργικά.
Μέ πατρικές εὐχές καί ἀγάπη Χριστοῦ

Ὁ Μητροπολίτης
καί Πνευματικός Πατέρας σας
† Ο ΝΕΑΣ ΚΡΗΝΗΣ & ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ”