Το πορτρέτο της Κατερίνας Ζιούτα: Μια γυναίκα που αγαπά το αυθεντικό και το δίκαιο!

Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα.

Με την Κατερίνα Ζιούτα γνωριζόμαστε εδώ και λίγο καιρό. Για την ακρίβεια γνωριστήκαμε στις αρχές του 2025 σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση και από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια γυναίκα που απεχθάνεται το ‘δήθεν’ και αγαπά το αυθεντικό. Ιδανικές προϋποθέσεις για να γίνουμε φίλες, είχα σκεφτεί μια που έτσι κι αλλιώς τη θαύμαζα προτού τη γνωρίσω. Οι συναντήσεις, που ακολούθησαν σε προσωπικό πλέον επίπεδο, επιβεβαίωσαν την αρχική εικόνα που είχα σχηματίσει και μου έδωσαν την ευκαιρία να προσθέσω κι άλλες ποιότητες σε αυτές που είχα ήδη προλάβει να διακρίνω. Κάθε φορά, που βρισκόμαστε, ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο για την Κατερίνα με αποκορύφωμα το χιούμορ της. Αυτό το πηγαίο και ανεπιτήδευτο χιούμορ που αποδεικνύει την ευστροφία της αλλά και την ανάγκη της να κάνει τους γύρω της να περνάνε καλά..

Πώς ήταν, όμως, η Κατερίνα στα μαθητικά της χρόνια; Η ίδια ομολογεί ότι είναι πολλές οι φορές που γυρίζει με το μυαλό της σε εκείνα τα χρόνια. Μεγάλωσε με πολλή αγάπη σε μια οικογένεια παραδοσιακή, με τους γονείς και τους δύο αδελφούς της, έναν μεγαλύτερο και έναν μικρότερο, αλλά και τους παππούδες και τις γιαγιάδες που αξιώθηκε να γνωρίσει. Στο Δημοτικό ήταν πολύ έντονη προσωπικότητα. Ήθελε να βγαίνει, όπως παραδέχεται, σε όλα πρώτη. Συναγωνιζόταν τα αγόρια στο τρέξιμο, της κακοφαινόταν αν δεν είχε τους καλύτερους βαθμούς στην τάξη, ήταν διεκδικητική και μαχητική. Στους καβγάδες έπαιρνε πάντα το μέρος του αδύναμου και δεν τα παρατούσε αν δεν γινόταν το δικό της. Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο ήταν μάλλον ντροπαλή και κλειστή, καλή μαθήτρια, συμμετείχε σε εξωσχολικές δραστηριότητες αλλά αυτή η έντονη προσωπικότητα, που είχε τα προηγούμενα χρόνια, είχε υποχωρήσει.

Η οικογένεια της Κατερίνας ήταν πολύ δεμένη τόσο στο στενό της πλαίσιο όσο και στο ευρύτερο. Η σαρακατσάνικη καταγωγή από την πλευρά του μπαμπά της απαιτούσε ισχυρούς, ζωντανούς δεσμούς με όλους τους πρώτους συγγενείς. Από την άλλη η μαμά της ήταν μοναχοπαίδι και μεγαλωμένη με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Παρά τις μεγάλες αντιθέσεις στη νοοτροπία και στις συνήθειες, οι γονείς της προσπερνούσαν τα εμπόδια και θυσίαζαν τα πάντα για τη δική τους ευημερία και πρόοδο.

Αναρωτιέμαι πότε άρχισε να καταλαβαίνει ότι την προσέλκυε η Νομική. Ήταν η πρώτη της επιλογή ή όχι; ‘Ήμουν πάντα το κορίτσι του μπαμπά’ ομολογεί και συνεχίζει: ‘Ο μπαμπάς μου ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος που τον θαύμαζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είχε δώσει στη Νομική αλλά πέρασε στο Οικονομικό της ΝΟΕ στο ΑΠΘ. Έδωσε κατατακτήριες όταν πήρε το πτυχίο στο Οικονομικό και πέρασε στη Νομική. Δυστυχώς η ζωή τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη δικηγορία, που τόσο αγαπούσε, κάνοντας το μάλιστα στο απόγειο της καριέρας του προκειμένου να αναλάβει τα κτήματά μας. Ήταν πολυμήχανος και εφευρετικός. Χανόταν με τις ώρες στο εργαστήριό του, με τα εργαλεία και τις μηχανές του. Εγώ μονίμως δίπλα του, το τσιράκι του. Να του κουβαλάω τα εργαλεία. ‘Κατερίνα φέρε το δωδεκάρι το κλειδί’ μου έλεγε. Να παρακολουθώ μαγεμένη πώς έφτιαχνε, πώς έβρισκε τις πιο ευφάνταστες λύσεις για να διορθώσει τις βλάβες. Μαζί του πάνω στο τρακτέρ, στη θεριζοαλωνιστική. Όσο μοιραζόμασταν αυτές τις στιγμές, μου μιλούσε για τη δικηγορία, για το δίκαιο, για τις σπουδές του… η πορεία μου λοιπόν ήταν προδιαγεγραμμένη!’.

Φοιτήτρια στην πόλη της λοιπόν, σκέφτομαι και θυμάμαι και τα δικά μου φοιτητικά χρόνια που τα πέρασα στη Θεσσαλονίκη χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά τίποτα μια που συνέχιζα να μένω με τους γονείς μου. Τα φοιτητικά της χρόνια ήταν αποκαλυπτικά. Κάθε τι καινούργιο την συνέπαιρνε, κάθε νέα πρόκληση την απορροφούσε ολοκληρωτικά. Ρουφούσε κυριολεκτικά τη γνώση και απολάμβανε παράλληλα τη φοιτητική ζωή. Θα ήθελε να σπουδάσει μακριά από το σπίτι για να έχει την ανεξαρτησία της αλλά από την άλλη είχε την τύχη να ζήσει τη φοιτητική ζωή στη Θεσσαλονίκη μας, που ήταν και εξακολουθεί να είναι για φοιτητές και φοιτήτριες μια εμπειρία μοναδική. Τα φοιτητικά της χρόνια, όμως, αποδείχθηκαν πολύτιμα μια που κατά τη διάρκειά τους γνώρισε τον Άρη Τσιμένογλου, τον άνθρωπο με τον οποίο πορεύτηκαν και εξακολουθούν να πορεύονται μαζί και κυρίως αγαπημένοι. Κι αυτό το τελευταίο μπορώ να το βεβαιώσω ζώντας τους από κοντά. Με τον Άρη ήταν συμφοιτητές. Πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν μαζί την κοινή τους οικογενειακή και επαγγελματική πορεία. Νιώθει πως είναι μέχρι σήμερα έτσι πιασμένοι και προχωράνε. Νιώθει πως τον τραβάει από το χέρι σε μονοπάτια άγνωστα, έξω από τα συνηθισμένα κι αυτό της αρέσει πολύ. Της αρέσει που την ακολουθεί και νιώθει βαθιά ευγνωμοσύνη που την στηρίζει.

Καλά όλα αυτά, λέω. Επαγγελματική και προσωπική/οικογενειακή ζωή εξελίσσονται πολύ όμορφα. Τι γίνεται άραγε με το μικρόβιο της πολιτικής; Πότε και πώς μπήκε μέσα της; Όλα δείχνουν ότι της το έβαλαν χωρίς να το καταλάβει. Αναρωτιόταν και η ίδια ποιο ήταν εκείνο το πρώτο σημάδι. Κοιτάζοντας πίσω, το θυμήθηκε και συγκινήθηκε. Όταν ήταν στο τρίτο έτος φοιτήτρια, κάθισε κάποια στιγμή να κάνει παρέα στο μπαμπά της την ώρα που παρακολουθούσε το κανάλι της Βουλής. Δεν είχε παρατηρήσει ως τότε αυτήν την πλευρά του. Της έκανε μεγάλη εντύπωση το ενδιαφέρον του, η κρίση του και το πόσο ενημερωμένος ήταν. Όταν το σχολίασε, της εξήγησε με πάθος τη σημασία της πολιτικής. Στο τέλος γύρισε και της είπε: ‘Αυτοί όλοι εκεί, οι πολιτικοί, δεν είναι από άλλο πλανήτη. Οι περισσότεροι, πτυχιούχοι Νομικής είναι, όπως θα είσαι αύριο κι εσύ’. Δεν ξαναμίλησε. Η Κατερίνα έμεινε με την απορία. Δεν καταλάβαινε γιατί της το είχε πει αυτό. Όταν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση για την εγγραφή της στο Μητρώο Στελεχών της ΝΔ, τη στιγμή που αναρωτιόταν αν εκείνη θα μπορούσε να κάνει ένα τέτοιο βήμα, θυμήθηκε τα λόγια του μπαμπά της και η αμφιβολία διαλύθηκε μονομιάς. Η ενασχόλησή της με την πολιτική την έχει αλλάξει, όπως διαπιστώνει, σε μεγάλο βαθμό. Της έχει δείξει πτυχές του εαυτού της που δεν φανταζόταν ότι διέθετε. Την έχει ενδυναμώσει και της χαρίζει στιγμές ικανοποίησης με τους ανθρώπους που την στηρίζουν στον αγώνα της και την πιστεύουν.

Η Κατερίνα Ζιούτα είναι, δίχως αμφιβολία, μια μάχιμη γυναίκα σε κάθε τομέα της ζωής της. Σίγουρα δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές ή μυστικά που να εγγυώνται την επιτυχία. Παρόλα αυτά θέλω να μάθω τα χαρακτηριστικά και τις συνθήκες που αναγνωρίζει η ίδια ως βοηθητικά. ‘Πράγματι δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Προσωπικά με βοήθησε πολύ το να αποδεχθώ πως δεν μπορώ να τα καταφέρω σε όλα. Πως δεν υπήρχε περίπτωση να είμαι πάντα δίπλα στα παιδιά, και στο σχολείο τους και στις δραστηριότητές τους, ούτε να έχω ένα καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι καθημερινά ή να έχω χρόνο για τις φίλες μου και τα χόμπι μου. θα έπρεπε να επιλέξω τα πιο σημαντικά και να μην έχω ενοχές που δεν μπορώ να τα προλάβω όλα. Περιττό να τονίσω βεβαίως πως χωρίς την έμπρακτη και ουσιαστική στήριξη από τον Άρη, που ανέλαβε μεγαλύτερο μέρος των οικογενειακών βαρών από ό,τι του αναλογούσε, δεν θα τα είχα καταφέρει’, εξηγεί.

Θέλω να σταθώ και σε κάτι ακόμα που έχει αναδείξει την Κατερίνα σε μια αγαπητή και δημοφιλή προσωπικότητα. Η παρουσία της στα social έχει εκτιμηθεί ιδιαιτέρως από το κοινό καθώς τα βίντεο, που παρουσιάζει και τα οποία έχουν γενικό τίτλο ‘Εσύ ξέρεις αυτά που δικαιούσαι;’, έχουν ήδη αγαπηθεί. Η απήχηση του κόσμου είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Θα ήθελε να μπορούσε να ανταποκρίνεται σε κάθε ερώτηση και σε κάθε απορία αλλά είναι φύσει αδύνατον μια που είναι πλέον χιλιάδες. Αυτό βέβαια επιβεβαιώνει την ανάγκη του κόσμου για αξιόπιστη ενημέρωση γύρω από τα καθημερινά του ζητήματα, κυρίως εργασιακά δικαιώματα, τις προϋποθέσεις για να βγει στη σύνταξη αλλά και διευκρινίσεις γύρω από θέματα της επικαιρότητας που θεσμοθετούνται κάθε τόσο.

Αν και, όπως ήδη μοιράστηκα μαζί σας, περνώ ποιοτικό χρόνο με την Κατερίνα και τον Άρη – οι άντρες μας συναγωνίζονται στα αστεία και τις πετυχημένες ατάκες αλλά και παραμένουν οι πιο θερμοί υποστηρικτές μας στις επαγγελματικές μας διαδρομές -, θέλω πολύ να τη γνωρίσω ακόμα καλύτερα μέσα από πιο προσωπικές ερωτήσεις. Της ζητώ να μας πει ποια γειτονιά της Θεσσαλονίκης είναι η αγαπημένη της και για ποιον λόγο. Εκείνη λέει, χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι η αγαπημένη της γειτονιά είναι η περιοχή της Αρχαίας Αγοράς, και για τις μνήμες που έχει από εκεί, αλλά και για τη μοναδική της ιστορία. Πέρα από τον ίδιο τον χώρο της Αρχαίας Αγοράς, λίγο παραπάνω είναι ο Άγιος Δημήτριος, ο αγαπημένος της ναός, που έχει ακούσει πολλές φορές τις προσευχές της. Εκεί είναι και το εργατουπαλληλικό κέντρο, ένα σημείο αναφοράς για τον κόσμο της εργασίας τον οποίο υπηρετεί. Κυρίως, όμως, είναι αυτή η διαδρομή από την Αγίας Σοφίας, που έμεναν, μέχρι τη Διοικητηρίου όπου ζούσαν οι γονείς της μητέρας της. Τη διαδρομή αυτήν την ακολουθούσαν τακτικά για να επισκεφτούν τον παππού και τη γιαγιά. Αυτή τη διαδρομή την έχει συνδέσει με τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής της. Στο διάβα της έχει κάνει τις πιο ουσιαστικές συζητήσεις με τη μαμά της, τον παππού, τη γιαγιά της ακόμα και τον αδελφό της γιαγιάς της, που κυριολεκτικά την καθόρισαν.

Συνεχίζω ρωτώντας την για τις αγαπημένες της συνήθειες και τους τρόπους με τους οποίους χαλαρώνει για να παραδεχτεί ότι χαλαρώνει με ένα ποτό στο τέλος της ημέρας με τον Άρη όποτε αυτό είναι εφικτό γιατί τα ωράρια είναι εξαντλητικά. Αγαπημένες της συνήθειες είναι να ανταλλάσσει βιντεάκια με τα αγόρια της, να περπατά νωρίς το πρωί για τη δουλειά από την παλιά παραλία και να βιντεοσκοπεί το τοπίο. Το συνοδεύει με ένα αγαπημένο τραγούδι και το μοιράζεται στα social. Νιώθει πως στέλνει μια καλημέρα στα αγαπημένα της πρόσωπα, ειδικά στον γιο της που σπουδάζει σε άλλη πόλη. Άλλη αγαπημένη συνήθεια είναι να περιποιείται τα φυτά της.

Ποια ήταν άραγε η τελευταία φορά που ευχήθηκε να είχε εξουσία για να κάνει κάτι που θα βοηθούσε μια ομάδα συνανθρώπων της; ‘Σήμερα. Αυτός είναι ο στόχος μου και γι’ αυτό είμαι στην πολιτική. Τους πολίτες τους βοηθώ και τους εξυπηρετώ καθημερινά λόγω ιδιότητας ούτως ή άλλως. Αυτό, όμως, δεν μου αρκεί. Θέλω να αποκτήσω τη δύναμη να διορθώσω αδικίες, να διευκολύνω την καθημερινότητά του. Ελπίζω να μου δώσει τη στήριξη που χρειάζομαι για να το πετύχω’, θα πει. Και με τις γυναίκες τι γίνεται; Ανταγωνιστικές ή συνεργατικές; Πώς τις βιώνει; Δηλώνει πολύ απογοητευμένη από τη γυναικεία αλληλεγγύη. Προφανώς υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά κατά κανόνα ενώ οι γυναίκες διεκδικούν και απαιτούν τη γυναικεία αλληλοστήριξη, όταν έρθει η ώρα των έργων, οι ίδιες δεν την εφαρμόζουν.

Με τρεις λέξεις ποια είναι η Κατερίνα; Πώς περιγράφει η ίδια τον εαυτό της; Πεισματάρα, τολμηρή αλλά και ευαίσθητη. Αυτές είναι οι λέξεις που διαλέγει. Και με αυτές τις λέξεις, βάζουμε την κάτω τελεία σε αυτό το ‘Πορτραίτο’!