Το κήρυγμα της Κυριακής από τον Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Παπαδόπουλο
ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ, ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
“Κήρυγμα εις την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου
(Ματθ. 5, 14-19)
«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου»
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, εκείνους τους θεοφόρους άνδρες που, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, διαφύλαξαν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μνήμη τους συνδέεται με το σημερινό Ευαγγέλιο, όπου ο Κύριος απευθύνεται στους μαθητές Του και τους λέγει: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
Το φως όμως για το οποίο μιλά ο Χριστός δεν είναι ανθρώπινη σοφία, ούτε εξυπνάδα, ούτε δύναμη. Είναι το ίδιο το φως της παρουσίας Του. Ο άνθρωπος δεν γίνεται φως επειδή είναι καλύτερος από τους άλλους. Γίνεται φως όταν αφήνει τον Χριστό να κατοικήσει μέσα του. Όπως η σελήνη φωτίζει επειδή δέχεται το φως του ήλιου, έτσι και ο χριστιανός φωτίζει μόνο όταν αντανακλά το φως του Χριστού.
Στην εποχή μας, όμως, υπάρχει πολύ φως από οθόνες, αλλά λίγο φως στις καρδιές. Πληροφορίες αμέτρητες, γνώση άφθονη, επικοινωνία συνεχής, αλλά ο άνθρωπος αισθάνεται πιο μόνος, πιο φοβισμένος και πιο κουρασμένος από ποτέ. Οι ειδήσεις που ακούμε καθημερινά μιλούν για πολέμους, βία, οικονομικές δυσκολίες, ανασφάλεια, οικογενειακές κρίσεις. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλές φορές γίνονται τόποι θυμού, κατακρίσεως και διχασμού. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, ο Χριστός δεν μας καλεί να γίνουμε άνθρωποι που απλώς διαμαρτύρονται για το κακό, αλλά άνθρωποι που ανάβουν ένα κερί.
Πόσο εύκολα σήμερα αφήνουμε να σκοτεινιάσει ο νους μας! Ένας λόγος που μας πλήγωσε, μια αδικία, ένας φθόνος, μια αποτυχία, μια αγωνία για το μέλλον. Και τότε ο άνθρωπος χάνει την ειρήνη του. Γι’ αυτό η Εκκλησία μάς διδάσκει πρώτα τη μετάνοια. Η μετάνοια δεν είναι απλώς η λύπη για τα λάθη μας. Είναι το άνοιγμα της καρδιάς, ώστε να μπει πάλι μέσα της το φως του Χριστού.
Αδελφοί μου,
Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν προσευχόμαστε, λέμε: «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος». Ζητούμε από τον Θεό να φωτίζει τις αποφάσεις μας, τις οικογένειές μας, τα παιδιά μας, τους νέους που αναζητούν τον δρόμο τους. Προσευχόμαστε να φωτίζει τους ιατρούς που αγωνίζονται για την υγεία των ανθρώπων, τους εκπαιδευτικούς που διαπαιδαγωγούν τα παιδιά, αλλά και εκείνους που κυβερνούν τα κράτη, ώστε οι αποφάσεις τους να υπηρετούν την ειρήνη και όχι τη σύγκρουση, τον άνθρωπο και όχι τα συμφέροντα.
Η σημερινή εορτή των Αγίων Πατέρων μάς υπενθυμίζει και κάτι ακόμη. Εκείνοι δεν συμβιβάστηκαν με την πλάνη της εποχής τους. Με αγάπη αλλά και με θάρρος ομολόγησαν ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και σήμερα χρειάζεται αυτή η ομολογία. Όχι με φανατισμό, ούτε με επιθετικότητα, αλλά με συνέπεια ζωής. Ο κόσμος δεν πείθεται τόσο από τα λόγια μας όσο από τον τρόπο που ζούμε. Όταν συγχωρούμε αντί να εκδικούμαστε, όταν υπηρετούμε αντί να απαιτούμε, όταν αγαπούμε χωρίς ιδιοτέλεια, τότε το φως του Χριστού γίνεται ορατό.
Ο Κύριος δεν είπε: «Να φαίνεστε σπουδαίοι». Είπε: «Να λάμψει το φως σας, ώστε να δουν οι άνθρωποι τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας». Δεν ζητά προβολή, αλλά μαρτυρία. Δεν ζητά εντυπωσιασμούς, αλλά αυθεντικότητα.
Ας αναρωτηθούμε σήμερα: Όσοι μας συναντούν στην οικογένεια, στην εργασία, στη γειτονιά, βλέπουν μέσα μας λίγο από το φως του Χριστού ή συναντούν την ίδια γκρίνια, την ίδια οργή και την ίδια απαισιοδοξία που υπάρχει παντού; Η μεγαλύτερη ιεραποστολή της εποχής μας ίσως δεν είναι να πούμε πολλά, αλλά να γίνουμε άνθρωποι που μεταδίδουν ειρήνη, ελπίδα και αγάπη.
Είθε, με τις πρεσβείες των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, να διατηρήσουμε καθαρή την πίστη μας, φωτεινή την καρδιά μας και ζωντανή την ελπίδα μας. Και ας παρακαλούμε καθημερινά τον Χριστό, το αληθινό Φως, να φωτίζει τη ζωή μας, ώστε κι εμείς να γινόμαστε μικρές λαμπάδες μέσα στον κόσμο, προς δόξαν του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Αμην
Αρχιμ Καλλίνικος Παπαδόπουλος”.
