Ιουστίνος: ” Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά, μήν ἀφήσετε τόν φόβο νά φωλιάσει μέσα στίς καρδιές σας”

Η κορύφωση της χριστιανικής πίστεως είναι το Πάσχα. Η διάβαση από τη φθορά στην αφθαρσία, το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή. Η ανάσταση από τον παλαιό άνθρωποι στο νέο, μας αναφέρει μεταξύ άλλων στο πασχάλιο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος.

Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,

Πόσο πολύ ποθεῖ ὁ ἄνθρωπος τήν εἰρήνη! Πόσο θέλει νά ζεῖ εἰρηνικά! Νά δημιουργεῖ μέ ἄνεση, νά κινεῖται μέ ἀσφάλεια, νά ἐπικοινωνεῖ μέ γαλήνη! Καί ὅμως, παρ’ ὅτι ἡ εἰρήνη εἶναι ἡ ἀπαραίτητη ἀτμόσφαιρα μέσα στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος χαίρεται τή ζωή του, ἐν τούτοις συνεχόμενα ζεῖ μέσα στήν ταραχή, στήν ἀνασφάλεια, σέ πολυποίκιλους φόβους, σέ πολεμικές συγκρούσεις.

Διαχρονικά ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ τήν εἰρήνη. Εἶναι θηρευτής της. Ἐάν ρίξουμε μιά ματιά στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος, θά διαπιστώσουμε ὅτι ὅλη ἡ πορεία της ἦταν καί εἶναι μιά συνεχόμενη πάλη ἀνάμεσα στήν εἰρήνη καί στούς πολυποίκιλους πολέμους. Καί ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος διψᾶ για τήν εἰρήνη, ἐν τούτοις οἱ ἐπιλογές του δείχνουν τό ἀντίθετο. Προτιμᾶ συνειδητά τόν πόλεμο, τίς συγκρούσεις, τίς ταραχές, παρά τήν εἰρήνη. Τούτη ἡ ἀνισορροπία προκαλεῖται ἐξαιτίας τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν πηγή τῆς εἰρήνης, πού εἶναι ὁ Θεός, καί τήν κυριαρχία τῶν παθῶν, πού ἐπιφέρει αὐτή ἡ ἀπομάκρυνση. Γι’ αὐτό καί μετεβλήθη ὁ ἄνθρωπος σέ θηρίο, πού κατασπαράσσει κάθε τι καί κάθε ἕναν πού τόν θεωρεῖ ἐμπόδιο στίς ἐπιδιώξεις του. Ὅμως, παρ’ ὅλη αὐτή τήν τραγωδία, ὁ πόθος τῆς εἰρήνης εἶναι διαρκής. Ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ ἀπεγνωσμένα τήν εἰρήνη.

Στήν ἀνθρώπινη ἱστορία πολλοί ἦταν αὐτοί πού χαρακτηρίστηκαν εἰρηνοποιοί. Ἐλάχιστοι, ὅμως, ἦταν αὐτοί πού συνέβαλαν στή δημιουργία εἰρήνης, χωρίς τήν προσφυγή σέ πολεμικά μέσα. Οἱ περισσότεροι «εἰρηνοποιοί», ἐν ὀνόματι τῆς εἰρήνης, προκάλεσαν τά μεγαλύτερα ἐγκλήματα πολέμου. Ἔτσι ἡ ἀνθρωπότητα συνεχῶς ἀπογοητευόταν καί, φυσικά, συνεχίζει νά ἀπογοητεύεται ἀπό τούς τάχα εἰρηνευτές. Καί θά συνεχίζει νά ἀπογοητεύεται, ἐάν δέν κατανοήσει ὅτι ἡ εἰρήνη εἶναι δῶρο Θεοῦ καί ὄχι ἀνθρώπινη κατάκτηση.

Ἡ εἰρήνη οὐσιαστικά καταλύθηκε μέ τή διακοπή τῆς σχέσεως τῶν Πρωτοπλάστων μέ τόν Θεό. Τότε εἰσῆλθε, μέ βίαιο τρόπο, στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ὁ φόβος, ἡ ταραχή, τό μίσος, ἡ ἐχθρότητα, ἡ ἐκδίκηση, ἡ ἀλαζονεία, ἡ πλεονεξία, ὅλα αὐτά τά πάθη πού δημιουργοῦν τούς ἐσωτερικούς καί ἐξωτερικούς πολέμους. Καί ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀποκρυνόταν ἀπό τόν Θεό, τόσο πλεόναζαν τά πάθη, πού προκαλοῦσαν πολεμικές συγκρούσεις. Ἄν, λοιπόν, αὐτό πού προκαλεῖ τούς πολέμους εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό, τότε αὐτό πού θά καταργήσει τούς πολέμους καί θά φέρει τήν εἰρήνη εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό.

Δυστυχῶς, ὁ σκοτισμένος ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπος δέν κινεῖ τό βῆμα του πρός ἐπιστροφή στόν Θεό. Καί ἐάν, παρ’ ἐλπίδα, θελήσει νά ἐπιστρέψει καί πάλι στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, εἶναι τόσο ἀδύναμος πνευματικά, πού ματαιώνει τήν ἀπόφασή του. Μπροστά, λοιπόν, σέ αὐτήν τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί πάλι ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο δίνει τή λύση. Ἡ εἰρήνη φανερώνεται στή γῆ στό Πρόσωπο ἐνσαρκωμένου Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης, Ἰησοῦς, ἐγκαθίδρυσε στόν κόσμο τήν ἀληθινή εἰρήνη, τήν εἰρήνη τῆς καταλλαγῆς, τῆς συμφιλίωσης, τῆς συγχωρητικότητας, τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς θυσίας, τῆς ἀγάπης. Τήν ἐγκαθίδρυσε ὄχι θεωρητικά, ἀλλά μέ τήν ἴδια τήν ἐπί γῆς ζωή Του, μέ τή σταυρική θυσία Του, τό θάνατό Του καί τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του.

Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι κατά τήν ἔναρξη τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, τή Γέννηση Του, οἱ Ἅγγελοι ἐπαγγέλθηκαν στή γῆ τήν ἔλευση τῆς εἰρήνης, ὅπως ἐπίσης δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι κατά τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Του, μετά τήν Ἀνάσταση Του, ὁ χαιρετισμός πού ἀπηύθυνε πρός τούς ταραγμένους μαθητές Του ἦταν τό «εἰρήνη ὑμῖν», «εἰρήνη σέ ἐσᾶς». Ἡ ἔλευσή Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ παρουσία Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ διδαχή Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ Ἀνάστασή Του σκόρπισε εἰρήνη. «Αὐτός εἶναι ἡ εἰρήνη μας», μᾶς διδάσει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφ. 2,14).

Ποιά, ὅμως, εἰρήνη μᾶς προσέφερε ὁ Χριστός; Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, τριῶν εἰδῶν εἰρήνη μᾶς ἔφερε ὁ Κύριος. Εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας, ὅταν διώχνουμε τά πάθη καί τούς λογισμούς ἀπό τήν ψυχή μας. Εἰρήνη μέ τόν πλησίον μας, ὅταν κάνουμε τά πάντα γιά νά εἰρηνεύσει ὁ ἀδελφός μας καί δέν προξενοῦμε σκάνδαλα. Εἰρήνη πρός τόν Θεό, ὅταν φυλάττουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τά θελήματά Του καί δέν μᾶς κατηγορεῖ ἡ συνείδηση πώς παραβήκαμε κάτι, πού διέταξε. Ὅταν, λοιπόν, ζεῖ τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος, τότε γίνεται ὁ ἀληθινός εἰρηνοποιός! Αὐτός πού συμβάλλει οὐσιαστικά στή δημιουργία εἰρήνης στόν κόσμο.

Τό ἐρώτημα, ὅμως, πού τίθεται εἶναι: γιατί, παρ’ ὅτι ἔχουν περάσει 2000 καί πλέον χρόνια ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στή γῆ, δέν ἔχουμε εἰρήνη; Τήν ἀπάντηση ἤδη τήν ἀναφέραμε στὴν ἀρχή τῆς σημερινῆς ἐπικοινωνίας μας. Γιατί συνεχόμενα ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Χριστό. Χωρίς Χριστό, χωρίς ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν Του, χωρίς βίωση τῶν ἀληθειῶν Του, ἡ ἀνθρωπότητα θά δοκιμάζεται ἀπό ταραχές καί πολέμους. Ὅπως ἔγραψε ὀ μεγάλος Ρῶσσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι: «χωρίς Θεό, ὅλα ἐπιτρέπονται». Στ’ ἀλήθεια, τί καί ποιός θά μποροῦσε νά σταματήσει κάποιον ἀπό τό νά σπέρνει θάνατο, ὅταν ἀπό μέσα του ἀπουσιάζει ὁ Θεός; Κανείς, κυριολεκτικά κανείς.

Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,

ἑορτάζουμε Πάσχα καί Ἀνάσταση μέσα σέ κλίμα σοβαρῶν πολεμικῶν συγκρούσεων. Ἡ ἀνθρωπότητα καί πάλι βρίσκεται ἀντιμέτωπη μέ ἕναν γενικευμένο πόλεμο. Μέσα ὅμως στίς κλαγγές τῶν ὅπλων, στίς αἱματοχυσίες τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, στίς κραυγές των ἀθώων θυμάτων καί πάλι ἀκούγεται ἡ γαλήνια φωνή τοῦ Ἰησοῦ νά λέγει: «εἰρήνη ὑμῖν». Καί παρ’ ὅτι φαίνεται ὁ θάνατος νά θριαμβεύει καί πάλι στή γῆ, ὁ νικητήριος παιάνας «Χριστός Ἀνέστη» καταλύει τό θάνατο καί χαρίζει ζωή στούς ἀνθρώπους. Ὅπως διαλαλεῖ ὁ μέγας Πατέρας, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Κανείς νά μή φοβᾶται τό θάνατο, γιατί μᾶς ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτήρα. Αὐτός ἐκμηδένισε τό θάνατο, ὄντας αἰχμάλωτός του! Αὐτός πού κατέβηκε στόν Ἅδη, λήστεψε τόν Ἅδη!…Ποῦ, λοιπόν, εἶναι τό κεντρί σου, θάνατε; Ποῦ εἶναι ἡ νίκη σου, Ἅδη; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί σύ Ἅδη ἔχασες τήν ἐξουσία σου! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί καταβαραθρώθηκαν οἱ δαίμονες! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ ἄγγελοι χαίρονται! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἡ ζωή κυβερνᾶ! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί κανένας νεκρός δέ μένει στόν τάφο».

Ἀδελφοί μου, παιδιά μου πνευματικά,

μήν ἀφήσετε τόν φόβο νά φωλιάσει μέσα στίς καρδιές σας. Μήν ἐπιτρέψετε τή θλίψη νά διαλύσει τή χαρά σας. Δέν θά νικήσει τό κακό, δέν θά ἐπιβληθεῖ ἡ ἀσχήμια, δέν θά θριαμβεύσει ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ νικητής τοῦ θανάτου, ὁ Χριστός εἶναι ὁ θριαμβευτής τῆς ἱστορίας, ὁ Χριστός πού εἶναι τό πᾶν.

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν, μέ χαρά καί ἐλπίδα τήν λαμπροφόρα τούτη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Ἄς σκορπίσουμε σέ ὅλους τήν ἀγάπη μας, γιά νά εὐωδιάσει ζωή στίς πόλεις καί στά χωριά μας, στά σπιτικά καί στίς ἐργασίες μας, στήν πατρίδα μας καί σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Καί σάν ἀδελφοί, πού εἴμαστε ἐν Χριστῷ, ἄς συγχωρέσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἄς ἀγκαλιαστοῦμε καί ἄς ψάλουμε μέ ὅλη τήν καρδιά μας τό «Χριστός Ἀνέστη». Ἔτσι «ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, πού ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινο λογισμό, θά φρουρήσει τίς καρδιές σας καί τίς σκέψεις σας μέ τή Χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλιπ. 4, 7).

Ἀπό τά βάθη τῆς πατρικῆς καρδιᾶς μου σᾶς εὐλογῶ ὅλους μαζί καί ξέχωρα τόν καθένα καί τήν κάθε μία, καί σᾶς εὔχομαι νά ἔχετε ὑγεία στό σῶμα καί στήν ψυχή, φώτιση στή σκέψη, ἀγάπη στήν καρδιά, χαρά στήν ὕπαρξή σας, στή Μητρόπολή μας εὐημερία, στήν Πατρίδα μας πρόοδο καί στόν κόσμο ὁλόκληρο εἰρήνη.

Χριστός Ἀνέστη, ἀδελφοί!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!

Μέ πατρικές ἑόρτιες εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης καί πνευματικός Πατέρας σας
† Ο ΝΕΑΣ ΚΡΗΝΗΣ & ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ”